Schronisko w Pawłowie k/Ciechanowa – "jedno z najlepszych w kraju"

Niedziela, 15 marca 2009, godz. 13.30

Podjeżdżam pod bramę schroniska. Mimo, że na tablicy podano godziny otwarcia 7-15, bramy pozamykane na łańcuchy z kłódkami, brak jakiegokolwiek dzwonka. Dzwonię z telefonu komórkowego na numer schroniska - nikt nie odbiera. W schronisku dość cicho, próbuję obejść z drugiej strony ale nie da rady. Trąbię klaksonem auta, podnosi się szczekanie psów, słychać jak ktoś je ucisza uderzając czymś metalowym po klatkach. Po około 15 minutach pojawił się mężczyzna.

Mówię, że chciałam adoptować jakiegoś psa. Odpowiada mi, że u nich można tylko kupić psa. Wchodzę na teren schroniska. Pozwala mi robić zdjęcia. Niestety nie wie nic o żadnym psie. Odpowiada, że on tu tylko pracuje, a kierownik i brygadzista wiedzą wszystko.

W żadnym zewnętrznym boksie nie ma misek z wodą, wcale ich nie ma. Boksy nie są przepełnione, natomiast psy leżą na mokrym betonie w gównach, w budach nie ma grama słomy. W jednym z boksów widzę jakieś naczynie z jedzeniem. Są tam świńskie uszy i kości. Potwierdza to pracownik, mówiąc że tym karmią. Psy są mokre, oblepione błotem i kupami. Jeśli podchodzą do boksu przy którym stoję, pracownik uderza je rękawiczką po pyskach, żeby nie podchodziły do krat.

Przechodzę dalej. Po schronisku porozrzucane są stare okna, meble, widać tez resztki kości jakiś odpadów, świńskich uszu, które leżą pod budynkiem.

W jednym z boksów ściana jest ochlapana krwią. Przechodzę dalej. W kolejnym boksie są pogryzione psy. Jest pełno krwi na betonie. Jeden z psów ma dziurę w głowie. Inne mają całą sierść we krwi. Pytam o lekarza weterynarii. Pada odpowiedź, że jest niedziela a w niedzielę się lekarzowi nie przeszkadza, że przyjdzie jutro kierownik i brygadzista i wtedy wezwą lekarza, jak uznają za potrzebne. Lekarza nie wzywa się do pogryzionych czy umierających psów jak nie ma kierownika (kierownik pracuje od 7 do 15, od poniedziałku do piątku).

Pytam dlaczego nie ma szczeniaków? Nie dostałam odpowiedzi. Pytam o kwarantannę. Zostaję wprowadzona do budynku. W mokrych boksach, bez wody, siedzą przerażone zwierzęta. W dwóch boksach, w naczyniach jakaś breja. Podobno jedzenie. Widać, że zwierzęta tego nie tknęły. Niektóre są przeraźliwie zestresowane, chowają się po kątach.

Człowiek tam pracujący nic nie wie na temat znajdujących się na terenie zwierząt (czy maja szczepienia, ile pies ma lat, jak długo są itd.). Zapytany o liczbę psów mówi, że jest ich ok. 300.

Mówię ze chciałabym adoptowoać rottweilerkę. Pokazuję ja w boksie. Kolejny raz poucza mnie, że u nich się kupuje psy. Idziemy do biura podpisać coś co ma być umową adopcyjną. Sama wypisuję dane, nikt mnie nie sprawdza, nie ogląda dowodu. Pytam o książeczkę szczepień. Pan nie wie, za to wie, że za psa trzeba zapłacić. Daję mu 20 zł. Mówi, że za mało, że u nich jest stawka od 10 do 100 zł. Jak chce się kupić psa, pytam, skąd wiadomo ile za jakiego psa? Czy jest jakiś cennik? Niestety nie wie. Pytam czy wypisze mi "KP". Nie, oni nic nie kwitują. Przychodzi brygadzista i oni mu pieniądze oddają.

Kazał mi zapłacić 40 zł, bo inaczej, jak weźmie mniej, to brygadzista go opierdoli. Daję 40 zł. Nie chce mi dać żadnego potwierdzenia. W końcu, na świstku "umowy adopcyjnej" piszę ze pobrał taką kwotę. Dowiaduję się, że po książeczkę mam przyjechać w godzinach pracy kierownika, czyli od poniedziałku do piątku, od 7 do 15. Inaczej się nie da. Pocztą nie wysyłają.

Pytam o identyfikację zwierząt (nie mają żadnych obroży ani numerków). Tym bardziej, że w "umowie" jest miejsce na numer zwierzęcia. Każe mi tam wpisaż numer boksu "A-1". W tym boksie, razem z rottweilerką, było 5 innych psów. Ale identyfikacja jest podobno boksami, wszystkie pięć mają numer "A-1".

Pytam na co umierają psy. Odpowiada że z tęsknoty. Wychodzimy z biura. Pan idzie po moją kupioną rottweilerkę. Idzie po nią z lassem bo jest groźna. Na lassie jest krew, na uszach suki tez.

"Groźny" rottweiler słania się na nogach, waży 23 kg (jak okazało się w lecznicy w Warszawie). Jest łysa, zapchlona, ze strupami. Być może od pogryzień, być może rozdrapane od brudu, chorób i pcheł. Ma poranione uszy, łyse łapy, zmiany na skórze. Chuda - żebra na wierzchu, wygięty kręgosłup. Zapinam jej obrożę. Pan cały czas trzyma ją na lassie, bo groźna. Otwieram bagażnik, suka wskakuje i natychmiast zasypia.

Zostawiłam tam inne psy, którym do jutra nikt nie udzieli pomocy. Pytanie czy jutro będzie czego udzielać. Odjeżdżam zostawiając za sobą budynek schroniska, na którym namalowane są szczęśliwe psy.

Agnieszka Pawlicka